Here a report from a belgium newspaper. Sorry it is in Dutch but in short they say it was good concert. Lindsey was perfect Stevie was good but not as good as she was before. All Together they say FM is a very good band who needs a bit more bluesenergy??? Anyway here is the link
http://www.nieuwsblad.be/Article/Det...MF20091015_010
Bluesy is Fleetwood Mac op zijn best
Negentien jaar na hun vorige Belgische concert is Fleetwood Mac nog alive genoeg, al hoorden we niets nieuws in het Sportpaleis en heeft Stevie Nicks wel wat allure verloren.
‘De Unleashed-tournee heeft maar één doel, zei zanger Lindsey Buckingham. ‘Er is geen nieuw album dat promotie nodig heeft, dus hebben we onze meest geliefde liedjes meegebracht ‘
Geen probleem. De band trapte af met ‘Monday Morning’, een van die springerige songs waarmee Buckingham de band in 1975 een heel nieuw élan gaf. Meteen ‘The Chain’ erachter was ook goed: een gespierde, energieke versie die er ons aan herinnerde dat deze band in 1977 een geweldige plaat maakte over de ‘thin line between love and hate’.
Fleetwood Mac anno 2009 telt vier van de vijf leden uit die gouden seventies. Christine McVie is er niet meer bij, wegens vliegangst. In haar plaats kregen we drie backing vocals en een toetsenist. Ergens achteraan stond ook nog iemand gitaar te spelen en achter Mick Fleetwood zat, haast onzichtbaar, iemand mee te drummen.
Dat was genoeg om een krachtige sound te smeden, die Stevie Nicks in ‘Dreams’ enkel moest afmaken. Nicks, het duidelijkste slachtoffer van de roesmiddelen die de band gebruikte, haalt echter de hoge noten niet meer. Het was wat vertederend te horen hoe ze haar songs daardoor in mineur zong, aldus de melancholie nog versterkend, maar het klonk meer vermoeid dan begeesterend.
De ster van de avond was Lindsey Buckingham, die er op zijn zestigste geweldig patent uitziet en het publiek meermaals in vervoering bracht met zijn gitaarsolo’s, zijn energieke zang of gewoon een oerschreeuw tussendoor. Zijn solo-spot in ‘Big Love’ zat goed, zeker nadat hij ons verklapt had dat die ‘meditatie over vervreemding’ uitgegroeid was tot een song over ‘het belang van de kracht van verandering’. Voilà!
De groep speelde op een al bij al sober, maar smaakvol ingericht podium, dat vooral de boodschap gaf dat het hier om onversneden live-muziek moest gaan. De videoschermen toonden details van het gitaarspel en het geconcentreerde gezicht van Mick Fleetwood, ook al 62, maar natuurlijk ook van Stevie Nicks, die haar mimiek niet echt mee had.
Zo ging het concert op en neer, met explosieve stukjes van Buckingham en slaperige passages van Nicks. Die haar stembanden uiteindelijk toch opgewarmd kreeg in ‘Gold Dust Woman’, dat rauw gitaarwerk meekreeg en onverwacht tot een van de hoogtepunten uitgroeide. En daar kwam daar nog ‘Oh well’ achteraan, de enige song uit de eerste Mac-incarnatie van de band met Peter Green, en moeiteloos een topper.
Conclusie: de FM-rock die Fleetwood Mac groot maakte gedeit absoluut op de radio en in de huiskamer, maar live heeft de groep wat meer bluesenergie nodig. Buckinghams ‘Never going back again’ was een echte hartskreet omdat die song zo broos en kwetsbaar gebracht werd, en de lange gitaarsolo in ‘I’m so afraid’ raakte duidelijk een gevoelige snaar bij het al bij al vrij rustige publiek.
Op het einde kwam iedereen dan toch recht voor een disco-aangedreven ‘Stand back’, uit een solo-album van Nicks, een plichtmatig ‘Go your own way’, en – dat was lang geleden – een échte drumsolo in ‘World turning’. En ‘Don’t stop’, natuurlijk.
Leuk concert, best wel. Met als toetje het mededeling van Buckingham dat er nog geen nieuw album is. Fans kunnen hopen.